Canaan był świadkiem narodzin największych religii świata — judaizmu, islamu i chrześcijaństwa – szedł po śladach Jezusa z Nazaretu i innych biblijnych proroków. Królowa Jezebel kazała ponoć przykuć jednego z tych psów złotym łańcuchem do swojego tronu. Canaany przetrwały długie lata na pustyni, dłużej nawet, niż trwały cierpienia Mojżesza i jego ludu. Niektóre polowały z Beduinami i zaganiały ich stada, inne służyły Druzom na Górze Karmel jako strażnicy. Malowidła jaskiniowe z 2200 r. p.n.e. przedstawiają psy podobne do dzisiejszych Canaan.
Gdy Żydzi wrócili do Ziemi Obiecanej w latach 30. naszego stulecia odkryli psy – żyjące skamieliny, podobnie jak Dingo w Australii powtórnie zdziczałe. Psy te były padlinożercami, które przetrwały pomimo intensywnych upałów i niedostatku wody i jedzenia. Istniał określony porządek społeczności “dzikich psów”. Suki opuszczały sforę, aby w jaskini albo w wykopanej norze wydać na świat młode i powracały do życia w grupie, gdy szczenięta miały około siedmiu miesięcy. Pod koniec lat 30. dr Rudolphinę Menzel z Izraela, autorytet w dziedzinie psów, poproszono o stworzenie psa do pilnowania kibiców. Wraz z mężem obserwowali te psie pariasy i wyodrębnili kilka odmian: typ 1 – pies o cięższym tułowiu, przypominający psy pilnujące stad, z grubą sierścią, typ 2 – także z gęstą sierścią, mający zawinięty nad grzbietem ogon, ale o lżejszym tułowiu. Typ ten odrobinę przypomina psy z północy i Dingo.