Mimo form architektury antycznej, jakie przybierają konsole, stojaki luster, okrągłe i wielokątne stoły dekoracyjne i jadalne, odczuwa się użyteczność tych mebli i dostrzega rozsądną robotę stolarską. Początkowo meble są jeszcze mobilne, wkrótce jednak stają się ciężkie i wyraźnie architektoniczne. W miejsce nóg zjawiają się masywne korpusowe płyty lub kanciaste filary . Nogi wszystkich mebli, także stołów i krzeseł, łączone są płytami, przez co stają się one prawie nieruchome i przywiązane do miejsca.
W ten sposób powstają charakterystyczne ciężkie, duże stoły tej epoki z kandelabrową podporą lub wieloma filarowymi nogami przy płycie czołowej Inny obok empirowych mebli architektonicznych kierunek reprezentują plastycznie zdobione lub stylowe meble z brązu, przy których nośniki, wsporniki i pozostałe elementy są rzeźbami figuralnymi lub ornamentalnymi. Takie nagromadzenie ozdób z brązu widzi się w projektach Perciera i Fonta-ine’a, pozostają one jednak powierzchowne, towarzyszą jedynie formom podstawowym i nie przeszkadzają . Te przeładowane, dość parwe-niuszowskie meble kuchenne cieszyły się dużym powodzeniem, ponieważ jednak wskutek wielu złoconych brązów były drogie, rzemieślnicy zajęli się produkowaniem imitacji. Zamiast brązu stosowali tanie, złocone papier- ma-che (przykłady tego typu spotyka się zresztą tylko wśród przedmiotów niemieckich i austriackich). Z papier-mache wykonywano lwy, orły lub koźle kopyta, na krawędziach głowy baranów i lwów, maski kobiece, łabędzie, syreny, itd. Jako podpór używa się gryfów, delfinów, trytonów, postaci męskich, herm, kariatyd, atlantów, itd. Po wyprawie egipskiej pojawiają się jeszcze postaci Murzynów, sfinksy, hieroglify, itp. Użycie elementów dekoracyjnych z brązu doszło później do przesady. Przez krótki czas wykonywano całe meble ze złoconego brązu lub nawet ze srebra i szkła. Tylko bardzo zamożne osoby mogły kupić takie przedmioty. Sławnym brą-zownikiem był Thomire, który współpracował przy wykonaniu mebli dla Napoleona (Malmaison, Compiegne, Fontainebleau). Użycie brązu do dekoracji mebli i właściwe rzemiosło brązownicze jest zresztą tradycją, którą można prześledzić od Ludwika XIV do empiru.